4 - فقه « فقه » بنابر آنچه در كتب لغت آمده به معناى « فهم » است ، و معناى آن در « كتاب و سنت » چنان است كه مىآيد : خداوند سبحان در سوره توبه / 122 مىفرمايد : ( فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُون ) . « چرا از هر گروه ، طايفه‌اى كوچ نمىكنند تا در دين فقيه و آگاه گردند و به هنگام بازگشت به سوى قوم خود ، آن‌ها را بيم دهند ؟ شايد پروا و خوددارى كنند ! » و رسول خدا ( ص ) فرموده : « نَضَّرَ اللَّهُ عَبْداً سَمِعَ مَقَالَتِى هذِهِ فَبَلَّغَهَا فَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ غَيْرُ فَقِيه وَ رُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْقَهُ مِنْه » « خداوند بنده‌اى را كه اين گفتار مرا بشنود و تبليغ نمايد ، خرّم و شاداب گرداند ؛ اى بسا حامل فقه‌ى كه فقيه نيست ، و اى بسا حامل فقه‌ى كه فقه را به